ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ – Πότε θα πιστέψουμε;

Βρίσκομαι ακόμη στο Αλεξάνδρειο, δυο ώρες μετά την μεγάλη χαμένη ευκαιρία πρόκρισης στον τελικό του κυπέλλου επί του Ολυμπιακού και, ειλικρινά, αναρωτιέμαι: Πότε επιτέλους, θα πιστέψουμε στην ομάδα μπάσκετ του ΑΡΗ;

Από την μια πλευρά, νοιώθω περήφανος για αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μου στο παρκέ. Μια ομάδα χιλιοταλαιπωρημένη, από τις προπονητικές παλινωδίες και τις ακατανόητες αλλαγές, να «τσαλαπατάει» τον Ολυμπιακό των εκατομμυρίων ευρώ, των παικταράδων, τον «εκλεκτό» των κυρίων διαιτητών.

Από την άλλη πλευρά νοιώθω πικραμένος, που για δυο σουτ και άλλα δυο σφυρίγματα, ο λαός του ΑΡΗ δεν θα έχει την ευκαιρία να κιτρινίσει το ΟΑΚΑ και να διεκδικήσει σε έναν τελικό, μια κούπα που τόσο πολύ του λείπει. Κρίμα, γιατί αυτός ο τελικός θα μπορούσε να είναι πραγματικά, ο τελικός των δυο μεγαλύτερων ελληνικών μπασκετικών ομάδων της Ελλάδας.

Ζυγίζοντας τα συναισθήματά μου όμως, τελικά, νοιώθω περισσότερο απ’ όλα θυμωμένος. Επειδή δεν στηρίζουμε πραγματικά αυτό που αγαπάμε. Επειδή καλομάθαμε σε τέτοιο βαθμό, που αρνούμαστε πεισματικά να κοιτάξουμε μπροστά, να συγχωρέσουμε τυχόν λάθη και να ξεκινήσουμε όλοι μαζί από την αρχή. Επειδή το Αλεξάνδρειο δεν το έχουμε, ακόμη φέτος, κατακλύσει και επειδή χρησιμοποιούμε χίλιες – δυο ανόητες δικαιολογίες, για να καλύψουμε την αδιαφορία μας για την ναυαρχίδα του Συλλόγου μας. Την ομάδα μπάσκετ.

Σκεφτείτε τον χθεσινό αγώνα, κοιταχτείτε στον καθρέφτη και αναρωτηθείτε μερικοί: Τι πραγματικά θα μπορούσε να συμβεί στον σύγχρονο ΑΡΗ μας, αν η ΚΑΕ είχε πουλήσει το καλοκαίρι – και κάθε καλοκαίρι - πέντε χιλιάδες διαρκείας. Τι θα μπορούσε να συμβεί αν η ΣΑΡΙΣΑ, πλαισιωνόταν από 200 Αρειανούς που αποδεδειγμένα και με μικρά για το πορτοφόλι τους ποσά. Και στο φινάλε, τι ΑΡΗ θα μπορούσαμε να βλέπουμε αν το Αλεξάνδρειο, σε κάθε αγώνα, γέμιζε και δημιουργούνταν η χθεσινή, εκπληκτική ατμόσφαιρα.

Αρειανοί, καθίστε κάτω και σκεφτείτε. Τίποτα δεν χάθηκε ακόμη. Κοιτάξτε ψηλά, στο τιμημένο ταβάνι του γηπέδου μας και απλά, αναρωτηθείτε: Γιατί βρε διάολε, δεν κάνουμε το αυτονόητο, ώστε να δώσουμε συνέχεια στα 21 τιμημένα μας λάβαρα; Περιμένω τις απαντήσεις σας με πράξεις, στο επόμενο ραντεβού μας στο Αλεξάνδρειο…