ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΕΓΡΗΣ – Το καλό, το κακό και το άσχημο…

Το πρόβλημα που είχαμε ανέκαθεν σαν Αρειανοί, πρόβλημα του οποίου η ύπαρξη έχει πολλές αιτίες, είναι ότι δεν γνωρίζαμε να διαχειριζόμαστε τα εύκολα ή τα δύσκολα που βιώναμε σαν οπαδοί και που βίωνε ο αγαπημένος μας Σύλλογος.

Όταν ο ΑΡΗΣ κερδίζει, όταν ο ΑΡΗΣ πηγαίνει καλά, όταν έρχονται στην ομάδα άνθρωποι εγνωσμένης αξίας, μας πιάνει μια ακατάσχετη υστερία, ενώ όταν τα αποτελέσματα δεν είναι τα ενδεδειγμένα και η θεωρία δεν γίνεται πράξη εντός γηπέδου, έρχεται μια τρομολαγνεία άνευ προηγουμένου.

Τα παραδείγματα είναι πολλά και δεν είναι της παρούσης να αναφερθούν. Λίγο ή πολύ, στο πέρασμα των ετών όλοι τα γνωρίζουμε. Το καλό, το μέτριο, το κακό, το άσχημο, το αναπάντεχο, δεν μάθαμε ποτέ να το διαχειριστούμε.

Και γι’ αυτό ένας από τους πρώτιστους στόχους - ίσως και ο πρώτιστος, ο θεμελιώδης – που έθεσε ο SUPER 3 από τη στιγμή της ίδρυσής του το 1988, ήταν να βάλει σε μια ρότα τον Λαό του ΑΡΗ, να του ξεμπερδέψει το μυαλό, να τον διευκολύνει να αποκτήσει νοοτροπία τέτοια, που θα είναι συμφέρουσα για τον ΑΡΗ, θα τον βοηθάει, θα τον σπρώχνει προς τα εμπρός και όχι προς τα πίσω.

Δεν είναι σώνει και καλά αφορμή για αυτό το κείμενο, τα όσα επακολουθούν της πρόκρισης στους «4» του Κυπέλλου στο ποδόσφαιρο, ούτε θα ήταν αφορμή σώνει και καλά κάποιο άσχημο αποτέλεσμα κάποιου τμήματος του ΑΡΗ.

Καλά κάνουμε και είμαστε αισιόδοξοι, καλά κάνουμε και διατρανώνουμε ότι θέλουμε την κούπα, καλά κάνουμε και στέλνουμε μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση.

Από το σημείο αυτό όμως, μέχρι το να λέμε, «μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου, θέλω τη φανέλα του τάδε παίκτη», ότι «ο δείνα θα βάλει στον Τελικό πέντε γκολ», ότι «δεν μασάμε από κανέναν αντίπαλο, μόνο η φανέλα μας φτάνει» και ότι «δεν ξέρω τι θα κάνετε, ΕΓΩ ΘΕΛΩ το Κύπελλο», υπάρχει μια πολύ σοβαρή απόσταση.

Όπως και απόσταση υπάρχει από την κριτική όταν κάτι δεν έχει πάει καλά, μέχρι τον αφορισμό και την καταδίκη συγκεκριμένων προσώπων.

Ο ΑΡΗΣ είναι μια κοινωνία, ένα ολοζώντανο κύτταρο. Θα έχει και τα όμορφα, θα έχει και τα πικρά. Και επειδή τα πικρά τα ζήσαμε κατ’ εξακολούθηση, λίγα μόλις χρόνια πριν, τώρα που ο Σύλλογος έχει βρει την ευθεία στην οποία πρέπει να βαδίσει, ήρθε η ώρα να βρούμε αυτή την ευθεία και εμείς σαν κόσμος.

Γιατί από κάποιους, τα “vamos” εύκολα μετατρέπονται σε αγχόνες και τα πανηγύρια γίνονται εύκολα κατάρες…

Μάλλον τώρα λοιπόν, που ο ΑΡΗΣ έχει ακόμα ένα «όπλο» - και τι «όπλο» - στη μηχανή του, τώρα που ο Σύλλογός μας έχει το δικό του μέσο επικοινωνίας, που 24 ώρες το 24ωρο μεταδίδει σε όλο τον πλανήτη την κιτρινόμαυρη Ιδεολογία της μεγαλύτερης ομάδας στη Βόρεια Ελλάδα, ήρθε η ώρα αυτό να σταματήσει… Και θα κάνουμε τα πάντα για να σταματήσει…

ΥΓ: Live to win, ‘til you die, ‘til the light dies in your eyes… Live to win, take it all, just keep fighting ‘til you fall… (Paul Stanley 2006).