ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ – Εμείς και η τούρτα μας

Ένας χρόνος χωρίς πέναλτι…365 ημέρες χωρίς ο ΑΡΗΣ να στήσει την μπάλα στα έντεκα βήματα…36 ολόκληρα ενενηντάλεπτα σε πρωτάθλημα και κύπελλο, ήτοι 3.240 αγωνιστικά ποδοσφαιρικά λεπτά, χωρίς την άσπρη βούλα. Η επέτειος αυτή, που γιορτάστηκε με κάθε επισημότητα στο Κλεάνθης Βικελίδης το απόγευμα της Κυριακής, λέει πάρα πολλά για το τι είναι ο ΑΡΗΣ και ποια η σχέση του με αυτό που όλοι ονομάζουμε, ελληνικό ποδόσφαιρο.

Μπροστά στην θύρα 3, η εκπληκτική τούρτα που δημιουργήθηκε για να σβήσουμε το…κεράκι της επετείου μας, ήταν ο πιο «γλυκός» αλλά και αδιάψευστος μάρτυρας της πραγματικότητας. Που μας έχει φέρει δάκρυα στα μάτια, μας έχει στερήσει πολλές νίκες και διακρίσεις, αλλά που σίγουρα μας κάνει να νοιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό που δεν είμαστε. Μην ξεχνάτε, «ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ»…

Τα δεκάχρονα πιτσιρίκια, που έκαναν αναπαράσταση των πέναλτι που δεν μας δόθηκαν, προσέφεραν στιγμές απίστευτης χαράς στο κόσμο του ΑΡΗ. Ναι, χαρήκαμε όλοι που ακόμη και τα αμούστακα Αρειανάκια, έχουν πάρει χαμπάρι το σύστημα και τους υπηρέτες του, χλευάζοντάς και διακωμωδώντας το.

Κάποια στιγμή μάλιστα, στην διάρκεια του αγώνα με την Λάρισα, πήγε η ψυχή μας στα πόδια μας, όταν ο Σταθόπουλος ετοιμάστηκε να δείξει την βούλα στην ανατροπή του Κάμπορα από τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Ευτυχώς, ο διαιτητής από την Αχαΐα σεβάστηκε την επέτειό μας, τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για την τούρτα, τις βουτιές των πιτσιρικάδων και δεν μας έδωσε το πέναλτι. Τι ανακούφιση, Θεέ μου.

Εμείς και η τούρτα μας, λοιπόν. Πιο γλυκό τρόπο για να δείξουμε την αηδία μας για τον τρόπο που έχει αντιμετωπιστεί ο ΑΡΗΣ, δεν μπορούσαμε να βρούμε. Θα θέλαμε πολύ να κεράσουμε ένα κομμάτι από αυτήν την τούρτα, σε όλους τους διαιτητές που έχουν αρνηθεί πεισματικά ένα πέναλτι στην ομάδα μας, αλλά δυστυχώς δεν ήταν δυνατόν. Κανένα ζαχαροπλαστείο στον κόσμο, δεν δέχτηκε να φτιάξει μια τούρτα στο μέγεθος που θα απαιτούσε η περίσταση. Και αν μπορούσε να φτιαχτεί, τότε σίγουρα θα έμπαινε στο βιβλίο Γκίνες.

Ξέρετε κάτι όμως; Εμείς συνεχίζουμε. Έτσι ή αλλιώς, παρά τις ανηφοριές και τις παγίδες που βρίσκουμε κάθε φορά μπροστά μας, δεν έχουμε σκοπό να το βάλουμε κάτω. Όσο η πίστη και η αγάπη μας για τον ΑΡΗ θα υπάρχει, θα συνεχίζουμε να παλεύουμε μέχρι τα όνειρά μας να πάρουν εκδίκηση. Δηλαδή, μέχρι να ζωντανέψουν οι εφιάλτες του σάπιου παρασκηνίου που δρα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Εμείς αντέχουμε να σβήνουμε τα κεράκια, πάνω στις τούρτες της αδικίας που θα μας προσφέρετε. Στις προκλήσεις, πάντα λέγαμε και πάντα θα λέμε, «ΝΑΙ».

Υ.Γ: Λεβαδειακός και Λάρισα στο τεντωμένο σχοινί της ζώνης του υποβιβασμού. Κομπότης και Πηλαδάκης, για μια θέση στον ποδοσφαιρικό «ήλιο» της ελληνικής Superleague. Όσο θυμάμαι το περσινό… παλικαρίσιο διπλό της Λάρισας στην Kobotis Arena, τότε που ο ΟΠΑΠ το άνοιξε στο 1.25 και το είχαν φράξει όλες οι στοιχηματικές εταιρείες του γαλαξία, πραγματικά ηδονίζομαι. Ειδικά όταν θυμάμαι και το φετινό «γραμμάτιο», που ξεπληρώθηκε με ένα 3-0 από το εικοσάλεπτο, με τους οπαδούς της ΑΕΛ να ξεκρεμούν τα πανό τους και να φεύγουν από το γήπεδο σε ένδειξη διαμαρτυρίας, με πιάνει τρέλα!. Τελικά ρε μάγκες, «ρόδα είναι και γυρίζει…» Καλά ξεμπερδέματα, κουμπαράκια και άσπονδα φιλαράκια.

Υ.Γ 1: Ώπα; Τι φωνούλες είναι αυτές που ακούω, από Αθήνα αλλά και από τα δικά μας τα λημέρια; Έκανε κανένας παραπονάκια για τον διαιτητή Καλόπουλο; Πως είπατε; Ευνόησε σκανδαλωδώς τον Παναθηναϊκό, με το πέναλτι – μαϊμού στην Νέα Σμύρνη; Λάθος κάνετε. Ο διαιτητής Καλόπουλος είναι ένας χαλκέντερος, κρυστάλλινος, ακριβοδίκαιος και λεβέντης διαιτητής. Τ’ ακούτε Μακεδονομάχοι της κακιάς ώρας; Ο Καλόπουλος είναι το στολίδι του Συνδέσμου Διαιτητών Θεσσαλονίκης. Και μην με προκαλέσει κανείς, γιατί έτοιμα τα έχω τα προ τριμήνου αρθράκια ορισμένων. Καλόπουλο δεν θέλατε; Καλόπουλο να φάτε! Εμείς πάλι, προτιμάμε να φάμε την τούρτα μας…